Gedichten


Stilte in mijn hoofd lijkt onbereikbaar.

Het rustige en serene gevoel alsof gedachten niet meer bestaan.

De eenheid tussen alle deeltjes in je lichaam.

Wat verlang ik naar jou. Met beide voeten op de grond, trotserend de wereld.

 

Liese Gijsens

 

Ik lijk op een kruispunt te staan, maar mijn zicht is me afgenomen.

De gedachte schiet meermaals per dag door mij hoofd.

Soms lukt het om te doen alsof, alsof morgen nog niet moet worden gekozen.

 

Liese Gijsens


Wat je zeggen wil, dat kan je niet.

Wikken, wegen, wikken wegen…

Je weet niet wat te doen of hoe je te gedragen.

Verbijten van gedachten, proberen opgaan in sferen, wanneer zal je het eens leren?

Opvullen van leegte, het gebeurt zo subtiel.

Tot je moet kiezen en je wilt niets verliezen.

Lopen in een rondje, een tijdje kijk je toe, maar dan plots verschijnt het vergrootglas…

Je duwt het weg, doet alsof het niet bestaat, maar ondertussen blijf je hetzelfde rondje lopen.

 

Liese Gijsens

 

 

“Hij vult tijdelijk mijn leegte die ik diep vanbinnen voel”, zei ze.

“Het voelt als de oplossing, maar is een illusie”, zei hij.

De illusie dat een ander je moet vervolledigen leeft in ons allemaal.

Op zoek naar vervulling start in de eenzaamheid.

 

Liese Gijsens


Wanneer je loslaat

en je niet kapot gaat

dan weet je

dat je deze keer

echt

losgelaten

hebt.

 

Frauke Heyde

 

 

‘Als ik me maar goed genoeg verstop’, dacht ik

‘dan zal het steeds minder pijn doen.’

Maar langzaamaan raken alle plekjes op.

 

Frauke Heyde


 

Ik denk dat we meer mensen moeten vertellen hoe moedig ze zijn. Dat het oké is om bang te zijn, en vooral, niet hun schuld. We moeten meer praten. Over hoe er soms wordt ingebroken in hun harten, soms hun lichamen, als huizen, en over niemand die durft zien wat er daar is gebeurd. Ik denk dat mensen zich niet alleen horen te voelen. Dat iedereen het verdient om iemand te hebben die luistert. Soms geloven mensen zelf niet dat wat ze voelen recht heeft op bestaan. Dan horen andere mensen hen te zeggen: “Alles wat je voelt is van jou, van jou alleen, en doe maar”, want niks wat wordt gevoeld valt te sturen en niets wat wordt gevoeld kan dus ooit verkeerd zijn. Wel wat mensen er vervolgens mee doen. De haat lijkt soms de tweede natuur van mensen geworden. Toch wil ik geloven dat we elkaar nog kunnen redden.

 

    Je bent moedig. Wees maar bang. Het is niet jouw schuld. Ik weet wat er met je is gebeurd. Je bent niet alleen. Ik luister. Voel maar. Ik hou van je. 

 

Frauke Heyde